Gisteren heb ik met Eric mijn tennismaat nog 2 uur op de baan gestaan. Dat blijft voorlopig op de maandagochtend een vaste prik. Op de andere dagen worden ingevuld om te lopen, mits er geen familiaire zaken geplant zijn. Dus als het even kan dan ben ik aan het lopen. Vandaag ben ik voor mijn schema officieel gestart. 22 kilometer was de planning en dat is het ook geworden. Vanaf Leiderdorp langs de de Vlietlanden. Net voor de Vogelplas Starrevaart de A4 over richting Stompwijk. Tot nu toe wind tegen gehad. Het was warm en de wind was een welkome gast. Tijdens het eerste stuk dacht ik daar af en toe anders over. Wind tegen kost altijd meer energie als je de zelfde tijden wilt vast houden. Mijn tijd is 5 minuten de kilometer omgerekent is dat 12 km per uur. Na Stompwijk ervaarde ik hoe lekker de wind was. Ik had nu de wind mee en het zweet brak aan alle kanten uit. Niks verkoelend windje. Vanaf mijn voorhoofd liep het in mijn ogen. Je blijft aan het vegen. Na Zoeterwoude-Dorp kreeg ik de wind weer schijn van voren. Makkelijk kan ik dit rondje niet noemen. In de vakantie heb ik nog wel wat gelopen, maar helaas bouw je altijd sneller af dan dat je opbouwt. Ik heb nu nog 12 weken om weer op marathon niveau te komen. Na enkele rekoefeningen veel water drinken om spierpijn te voorkomen. Morgen mag ik een rustige duurloop doen van 65 minuten. Ha lekker, ik kijk er al naar uit.

Het hotel wat we geboekt hebben voor onze trip naar New York:

http://www.newyorkhelmsley.com

De heer en mevrouw Post

Dominique, Frank, Jisca en Koen

Familie Koster

Tom vd Ploeg

Heleen vd Berg

Saskia de Bruijn

Karsten Mostert

Familie Lens

Henk en Helle Bentveld

Eric, Margot, Marije en Koen

Ruben en Mirjam Hensel

Familie vd Plas

Ditte Brouwer

Mevrouw Boers

Emile, Rita, Ilse, Vincent en de konijnen

Vorige week vertrokken op de fiets richting Doornspijk. De tussenstop lag net voor Bunnik bij een Stay Okay. Ongeveer 70 km fietsen. We hadden een zacht windje mee en dat is prettig. Jaimy was zo stoer dat zei afwisselend Maunuel en Danixc3xa9le achterop haar fiets nam. In het karretje had ik het eten en de kleding en een kind. Raoul en Aaron zaten op hun eigen fiets.

 
De eerste dag ging voorspoedig. We zochten een lekker bankje, maar we kwamen niks tegen. Toen zijn we in een bushokje gaan zitten. Het kan beter, maar er was even niks voor handen. En we konden wel een break gebruiken.

 
Danixc3xa9le moest nodig plassen. Maar haar vader moest zo nodig eerst een foto maken.

De volgende dag werd het pittiger. Door de veluwe, prachtige bossen met veel heuveltjes en we hadden wind tegen. We lieten ons niet tegen houden, ook niet door een tank.

 
Aan het eind van de dag kwamen we aan op onze camping. Lekker 6 dagen ontspannen. Het was een fantastische week. De kinderen waren er een beetje moe van en hadden weinig puf om terug te fietsen. De jongste 2 gingen met Mandy in de auto terug en wij gingen toch lekker fietsen. De temperatuur was hoog, maar we fietsten dwars door de veluwe. Veel schaduw en koelte van de bomen. Om het moraal hoog te houden had ik een noodzakelijke stop ingelast.

 
De onderste van Jaimy had de smaak van een bastogne koek. Daar kon Jaimy toch weer veel energie uithalen. Na deze stop weer vlug door naar Lage Vuursche. Daar stond een blokhut op ons te wachten voor de nacht. Verder hadden wij de mazzel dat we werden opgehaald door vrienden. Zij wonen in Soest en we mochten mee eten. Lekker pannekoeken. Willem kan ze lekker maken. Na een goede nachtrust aanvaardde wij de laatste etappe. Via De Meije gingen wij naar huis. Vandaag was het de warmste dag met heel veel zon. Moe maar voldaan kwamen we weer thuis.

Zo het is alweer de laatste dag. Als je terug kijkt lijkt het lang geleden dat je gestart bent en aan de andere kant is het heel snel gegaan. Nog maar 1 dag, 30 km dat moet toch te doen zijn zou je denken. Toch zijn er op de laatste dag 174 wandelaars niet over de eindstreep gekomen. Totaal over de week zijn er 2894 wandelaars uitgevallen. Dit is het laatste cijfer sinds 1968!! Heel netjes, want de laatste jaren werd er in de kroeg bedacht onder invloed van alcohol "we gaan even de 4 daagse lopen zonder training"en dat valt vaak flink tegen. Je moet dan wel heel veel doorzettingsvermogen hebben om de 4 daagse te voltooien. Vanochtend om 7:40 stonden we aan de start en het was erg druk. Om 8:00 konden we pas weg. We mochten meteen onze regen spullen pakken, want het begon te regenen. Gelukkig duurde het buitje niet lang en we werden er ook niet erg nat van. Het weer was erg wisselvalllig. Dan weer fris met een windje en af en toe een lekker zonnetje. Echt warm werd het niet. Het was eigenlijk prima wandelweer.
Onze wandelmaatjes van gisteren waren er vandaag ook weer bij. Erg gezellig. Jerine had het zwaar vandaag. Brandende voeten en blaren. Gisteren vertelde ze nog trots dat ze geen enkele blaar had en nu had ze er meerdere. Met steun van haar moeder heeft ze toch door gezet. En daar zijn we allemaal trots op. Verdiend mocht ze haar eerste kruisje ophalen. TOP.

 
Jaimy zet haar gekregen gladiool even in het water. Jaja vandaag kon ze weer grapjes maken. Gisteren was een loodzware dag voor haar in de heuvels. Vandaag liep ze weer top. Ze had wel last, maar liet er niet veel van merken. Op het eind heb ik een foto staan van haar voeten en die zien er flink gebruikt uit. Ook Jaimy heeft een geweldige prestatie gelevert en mocht haar 2de medaille ophalen. SUPER.

 
Wandelen is niet Raoul's eerste natuur, gamen wel. Deze week heeft hij meer gewandeld dan gegamed. Naarmate de week vorderde ging hij beter lopen. Vandaag was zijn beste wandeldag, aldus Raoul zelf. Bijna nooit voorop wandelend, maar wel altijd in de buurt. Op eigen kracht de eindstreep gehaald. Gezellig aanwezig en verdient zijn 2de kruisje opgehaald. VET COOL.

 
Hier doen de lopers het voor. Na dagen gewandeld te hebben, wacht de beloning op de Via Gladiola. Duizenden en duizenden en duizenden mensen aan de kant. Rijen dik, op de balkon's en op de daken. Elk plekje is bezet. Muziek van bands en uit de speakers een grandioos feest.

 
Hier nog een kiekje van de voeten van Jaimy. Voor 18 jaar en ouder alleen kijken onder begeleiding van een volwassenen.

 
 
Nu even een paar dagen rust en dan weer aan de bak met hardlopen.

Gisteren kwamen wij aan op een leeg start plein. Vanochtend dacht ik hier van te kunnen profiteren door bij tijds op te staan en rond half 8 op de wedren te zijn. Maar iedereen stond er nog en dan kijk je elkaar raar aan. Hoe kan dat nou weer? Gelukkig hadden wij een snelle rij en na 10 minuten waren we al gescand. In de rij kwamen we Mirian, een oud collega van mijn vrouw, en haar sportieve dochter Jerine, 12 jaar, tegen. We hadden het zelfde tempo en we besloten gezamelijk de dag door te komen. Na bijna 2 uur gelopen te hebben pakten wij onze eerste rust in Malden.

 
Na wat gegeten en gedronken te hebben gingen we na 15 minuten weer op pad. Het weer was weer voortreffelijk. De jassen gingen uit en de broekspijpen, indien mogelijk, gingen eraf. We moesten ons eigelijk gewoon insmeren tegen de zon, maar we hadden niks bij ons. Niet getreurt we waren al wat voorgebruind dus dat zal wel los lopen. Na Malden gingen we richting Molenhoek en vol door het centrum van Mook. Ja in Mook kunnen ze wel een feestje bouwen. In Mook ging de 30 km naar links richting Groesbeek en de 40 en 50 km gingen rechtdoor naar Milsbeek en de koningsafstand mocht nog een extra lus maken richting Ottersum. Richting Groesbeek was er een controle punt. Daar zag ik dat twee 40 km lopers de afslag hadden gemist. Zij werden door de controleurs terug gestuurt. Het was niet ver terug lopen, maar wel balen voor ze. Door de drukte kan je een afslag missen, het is mij in mijn eerste jaar ook overkomen. Van Mook naar Groesbeek lopen we over een brede weg dwars door een bos. Lekker hoor de koelte van de bomen.

 
De meiden konden het goed met elkaar vinden. Eerst hadden ze dik 4 uur met elkaar gekwebbelt en daarna luisterden ze samen naar muziek. Jerine had een verloop stekker waarop 2 koptelefoons konden. Op het randje van Groesbeek pakten wij nog even onze rust. We zaten heerlijk in het zonnetje op een muurtje. Even opladen zodat we fris en fruitig in het feest gedruis van Groesbeek kunnen storten.

 
Na Groesbeek kwamen we eindelijk bij de zevenheuvelenweg aan. De heuvels waren de gehele dag al het gesprek van de dag. Zijn het wel 7 heuvelen? Kan ik dat wel aan? Jazeker kunnen wij ze aan, maar ze laten zich niet eenvoudig bedwingen. Daar moesten wij wel wat voor doen en wij niet alleen.

 
Met vereende krachten naar boven. Bovenop de heuvels heb je een prachtig uitzicht achter je. Een grote stroom wandelaars die de heuvel nog op moet. Voor je nog een heuvel die door het wandellegioen wordt bedwongen, ook wij moeten weer aan de bak. Na de heuvels kom je in Berg en Dal en vanaf daar in het nog zo'n 5 km alleen maar bergafwaarts. Dat loopt lekker. In de verte zagen wij al donkere wolken en via onze informante, de oma van Jerine, hoorden we al dat er in Oosterhout aan het regenen was. Al dagen loop ik met 3 paraplu's. Er is al een hoop erover gezegd door andere wandelaars. Er is er zelfs een keer over gezongen, maar nodig hadden wij ze nog niet. Eerst een paar druppels en toen ging het vlot hard regenen, het werd ook een stuk koeler. Pocho's aan en paraplu's werden opgestoken. Jaimy had er geen kracht meer voor en die liep naast mij. Raoul had zijn eigen paraplu.

 
Gelukkig hoefden wij nog maar 2 km. De toeschouwers gingen niet weg, ze bleven ons aanmoedigen. De de speakers galmden het toepasselijke nummer van "The weather girls, it's raining men". Iedereen zong het luidkeels mee. Na het afmelden nog even langs onze favourite bakker  "DE Postduif" voor een overheerlijke….. jawel mueslikoek. Ik hoefde het niet eens te vragen. Nu lekker naar ons slaapplaatsje voor de nodige rust.

 
We liepen om 10 voor 8 op de start af en iedereen was al vertrokken. Geen wachttijden, dan kunnen wij ook vlot door. Lopend in het staartje van het wandellegioen heeft als voordeel dat je veel ruimte hebt. Er loopt niemand voor je voeten en je kan je eigen snelheid bepalen. Daar genieten we even van zolang het duurt. Vandaag gingen we naar Wijchen, maar voordat we daar aankomen, moeten we eerst Nijmegen uit en dat duurt even. Pas na anderhalf uur lopen waren wij Nijmegen uit. Eerst door de bossen bij Alverna en toen het dorpje van Alverna door. Daar was het al gezellig met levend muziek.

 
Jaimy met een controle kaart.

Daarna door naar Wijchen waar alle afstanden bij elkaar komen. Dit hebben we geweten, het hele legioen stond gelijk stil en het duurde even voor we weer op gang kwamen. Maar niet getreurt het was erg gezellig op het plein. Ook daarna bleef het heel gezellig. De Wijchenaren hadden zelfs tribunes gebouwd zodat de toeschouwers lekker konden zitten en kijken naar de wandelaars. Het was net een mini via Gladiola.

 
In dit kasteel zijn Mandy en ik 14 jaar geleden gehuwd. Sprookjeskasteel en een sprookjeshuwelijk.

Na Wijchen moesten we een lang en saai stuk door weilanden ploeteren. De lucht vochtigheid was 70%. Het voelde benauwd aan. Van een windje was nauwelijks sprake. Eindelijk Beuningen de mensen klapten hun handen flink op elkaar. Dit gaf ons de energie om er weer vol tegen aan te gaan. Raoul en Jaimy hadden het zwaar. Bij een militair rustpost hebben we een extra pauze ingelast om de brandende voeten even een moment van rust te geven. Hun moeder, zusje, broertjes en oma Loes en oma Tineke stonden op de waalkade op ons te wachten. Dus hielden wij een korte pauze. Twee dagen hadden wij onze familie niet gezien dus het weerziens was van beide kanten vol van blijdschap. Na even heerlijk op een terrasje aan de waalkade gezeten te hebben, onder het genot van een drankje, aanvaardde wij de laatste 2 km. In de binnen stad was het roze woensdag. Alke homo uit de wijde omtrek had zijn beste roze pak aan en ging finaal uit zijn bol. Een groot feest was het. Net voor de finisch wilde Raoul nog een kaasbroodje en ik lustte wel een mueslikoek. Dit begint een traditie te worden. De verkoopster zei toen ik binnen kwam. Bent u er weer? Ja zei ik en doet u er mij maar 1. Morgen steek ik alleen een vinger op, dat zal wel genoeg zijn.

 
Zo nu zijn we thuis en doen we onze schoenen uit. We hebben allemaal blaren. Jaimy heeft met de blaren de meeste last. Ik mag niet eens naar haar blaar kijken. Hier beneden een foto van een blaar op de kleine teen van Jaimy.

De witte plek op haar kleine teen is de blaar. Prikken maar..

 
De 30 mag starten tussen half 8 en 8 uur. Wij kwamen aan om kwart voor 8 en er stonden nog duizenden mensen te wachten om gescand te worden. Daarna gingen we op pad met duizenden wandelaars voor ons en nog duizenden achter ons. We hadden alles bij ons, want het weer zou wel eens slecht kunnen worden. Ik had mijn jas al uit voordat we Nijmegen uit waren en na 5 km liep ik in een korte broek. Wat een heerlijk weertje. Blauwe lucht, zuchtje wind en veel zon. Zo hoort het. Raoul en Jaimy hadden hun jas ook al vlot om hun middel geslagen. Met stevige pas gingen we door Lent en voor Bemmel gingen wij linksaf naar Ressen. Na 10 km pakten wij onze eerste rust. Heerlijk in de schaduw op een grasveldje, kijkend naar de duizenden wandelaars die voorbij kwamen. Daar kunnen wij van genieten.

 
Na de rust vlot door naar Elst. Daar komen alle afstanden weer bijelkaar met een hoop publiek en muziek. Daarna wordt het stil met een kleine uitzondering in het dorpje Huissen, maar daarna is het buffelen. Weinig vertier tot aan Oosterhout. In Oosterhout hebben wij onze vaste rustplek bij de familie Copray. Daar worden wij goed verwend en dat is maar goed ook. Want na Oosterhout volgt de dijk naar Nijmegen. Op de dijk is de zon genadeloos en eist weleens een wandelaar, die wordt bevangen van de hitte. De dijk is smal en door de vele wandelaars is het niet mogelijk je eigen tempo te lopen. Auw dit voel je aan je kuit spieren en bovenbenen en aan de knieen. De kinderen hielden zich kranig. Jaimy hield na 25 km kwebbelen haar mond, ze concentreerde zich nu op het wandelen. Blijkbaar zag Raoul ruimte, want hij begon zijn verhaal te vertellen. Erg gezellig. Met de waalbrug in het vizier gaf dit de wandelaar weer moed en de laatste km werden met succes volbracht. Afmelden, nieuwe startkaart in ontvangst nemen en lekker naar ons logeeradres fietsen. Zo dat voelt goed om even andere spieren aan te spreken. Bij thuis komst de schoenen uit en we hebben allemaal een blaar. Jaimy heeft gewonnen, zij heeft er 3. Zo nu lekker op tijd naar bed, want morgen volgt er weer een pittige dag. Vandaag hebben we er 32,6 km gelopen. Extraatje van de organisatie en bedankt hxc3xa9.

 
 
Jong en oud helpen de 4 daagse lopers aan vers water. Onmisbaar voor de wandelaars.

Gisteren was er ook de mogelijkheid om je aan te melden, maar wij gaan voor de maandag. Hoeven we nog maar 1 nachtje te slapen en dan mogen wij en ongeveer 45.000 andere wandelaars vertrekken. Iedere wandelaar kijkt regelmatig naar boven en houdt het weer angstvallig in de gaten. De weersvoorspellingen staan voor de hele week op ruim 70 procent kans op regen met windkracht 3. En dat zijn cijfers waar niemand op zit te wachten. De organisatie vermoedt dat er vele wandelaars hun start bewijs vandaag niet op zullen halen. Na vijven weet men hoeveel er daadwerkelijk morgen zullen starten. Wij hebben ons startbewijs aan de pols. Ook dit jaar werkt men met een barcode die om je pols zit. Zo kan men snel de controles onderweg uitvoeren. De nijmeegse 4 daagse wordt voor de 95ste keer georganiseerd en ze gaan met hun tijd mee. Op de wedren waar men het startbewijs kon ophalen was een prima sfeertje. Live muziek met big band en wat verderop een nijmeegs dweilorkost. En natuurlijk werd de Nijmeegse hit gespeeld, al mot ik kruupen op bloote voeten goan, ik wil nog een keer Sint Steven heuren sloan. We gingen nog even de stad in, ook daar een en al gezelligheid. Maar om
Ons niet helemaal uit te putten zijn we op tijd naar huis gegaan. We pakken onze rust en laden ons op voor morgen. De dag van Elst.

Regelmatig krijg ik mail van de New York Road Runners, kortweg NYRR. Veel reclame en tips. Veel mail verdwijnt in de prullenmand. Alleen deze herinneringsmail bleef even hangen. Deze moet ik even bewaren. De vorige hierover is waarschijnlijk de bekende weg opgegaan die vele mailtjes ondergaan. Don't delay: As spots are taken, you'll have fewer choices. De sluitingsdatum is 31 juli. Okay dan heb ik nog even, maar ik heb een eerdere mail hierover het hoofd gezien. Verder las ik dat de bussen die vanaf Manhattan vertrekken reeds zijn volgeboekt. Okay dacht ik, maar ik ga gewoon met de metro. Geen stress, maar toch maar even inloggen en kijken wat de NYRR van mij willen. Ik mag nog uit drie ferry's kiezen die richting Staten Island varen. Mooi. Minder mooi zijn de vertrektijden. Daar moest ik wel even om glimlachen. Keuze 1 vertrek 05:00 wablief, keuze 2 05:30 nog steeds erg vroeg en de laatste keuze 06:15. Nou de keuze is snel gemaakt. Doet u mij maar de laatste afvaart, dan kan ik nog even in mijn bed liggen. Man o man wat een tijden zeg. Nu las ik op de site dat het ontbijt op Staten Island vanaf 05:00 geopend wordt en de muziek begint om 06:00. Ze maken het wel gezellig. Ik denk dat ik rond 07:00 aan schuif voor het ontbijt onder het genot van een muziekje ben benieuwd. Ik heb er wel een ontzettende zin in. Nu staat de tijd aan mijn zijde. Als ik op zaterdagavond mijn bed in duik dan mag ik de tijd een uur terug zetten. Jaja ook in de States kennen ze ook de wintertijd. Yes, god bless the wintertime.